Аднойчы ты перастаеш метушыцца і нешта камусьці даказваць, глядзіш з усмешкай на навакольны свет з усімі яго вар’яцтвамі, не спяшаешся падабацца людзям, не спяшаешся раздаваць парады і кагосьці судзіць або ратаваць, перастаеш адказваць на званкі людзей, якія даўно не захапляюць і не цікавяць, больш глядзіш на неба, чым на тое, хто чым заняты і як жывеш, успамінаеш тое, што натхняе незалежна ад абставін, не выбачаешся, не тлумачыш, не спрэчыся, не выдаткоўваеш час на нецікавае і часовае, і выяўляеш неверагодны спакой і мноства рэчаў, якія не замечаў раней у пагоні за тым, каб падыходзіць пад чыйсьці погляды або адпавядаць чыйсьці чаканням. Зручнасць усярэдзіне - даражэйш за любыя спакусы часовага задавальнення. Дарожэй, чым любыя часовыя людзі і часовыя рэчы. Усё, што табе падабаецца - гэта асабістае, а асабістае - належыць толькі таму чалавеку, якога ты бачыш у люстэрку. Астатняе - пустыя здагадкі і меркаванні тых, хто спрабуе бачыць у табе нешта іншае.
Ты - лепшы сабе адзіндумец у тым, як у гэтым вар’ятым свеце быць сабой і быць шчаслівым.
Крыніца: Вольга Марач