Для мяне сталасць да непрыстойнасці ў простым.
У умінні пра сябе пабачыцца.
Галодны? Наесца.
Халодна? Зігрэйся.
Дуе? Перасядзь.
Боліць? Не трымай.
Кахаеш? Скажы.
Не кахаеш? Скажы тым больш.
Дрэнна? Зрабі, каб было лепш.
Добра? Не прабягай.
Проста зрабі паузу і атрымай задавальненне.
робяць балюча?
Звярні іх увагу на гэта.
Не чуюць?
Паспрабуй яшчэ.
Зноў не чуюць?
Траць.
Навучыся даваць.
І гэта, не пра грошы.
Зусім не пра грошы.
Хлопчык становіцца мужчынам, у тым ліку, калі перастае толькі спажываць.
Навучыся даваць.
Дзяўчынка становіцца жанчынай, у тым ліку, калі перастае толькі аддаваць.
Навучыся браць.
І нарэшце навучыся адрозніваць патрэбнасць і каханне.
Уразлівасць і слабасць
Дагляд і апёку.
Добрыню і падпарадкаванасць.
Давер і дурнасць.
Агрэсію і гвалт.
Я думаю, што многія гэта адчуваюць на няссвядомым узроўні.
«Сэрца не ашукаеш…» - памятаеш?
Гэта менавіта пра тое самае.
Але не многія знаходзяць у сабе сілы прызнацца.
Напрыклад, у тым, што іх гісторыя не пра Каханне.
А пра нужду.
Сталасць, як і мышцу.
Можна нарасці.
Трэба толькі зразумець для чаго гэта табе трэба.
Ігар Ларын